باشد ، و همچنين شهادت اصمّ از سماع خودش ، نه در صورتى كه اخبار از حصول علم به مشهودٌ به [ باشد ] اگر چه اعمى باشد و مشهودٌ به مبصر ، يا آن كه اصمّ باشد و مشهودٌ به مسموع ، چنانچه منسوب به فقهاء است . بلكه اخبار از ابصار جائز است در صورتى كه تحمل در زمان ابصار و شهادت در زمان عمى باشد ، و همچنين تحمل اصمّ در زمان سامع بودن و شهادت در زمان صمم ؛ بلكه كافى است حصول علم به غير اين دو طريق رأساً چنانچه گذشت . و از لوازم كفايت علم در شهادت اعمى اين است كه شهادت اعمى در بارهء مقبوض به يد ، اناطه بر ابصار فعلى يا سابق ندارد ، چون معلوم او است آن چه كه براى او يا بر او شهادت مىدهد ، پس مقبول است شهادت او ، و احتياجى به ترجمه و تعريف ندارد .